Gazeteciler sızlanmayı sever. İlk olarak onunla para kazanıyorlar. Ama aynı zamanda sızlanıyorlar çünkü endüstrileri yıllardır krizde. Gazetelerin taşıyıcı kaybı, sosyal medya yoluyla rekabet ve yapay zeka.
Papa Leo XIV ofiste taze ve yapım modunda. Beşinci gün beşinci günde ikna edici medya etiği tasarladı.
Uluslararası gazetecilerin önünde gazeteciliğin nasıl olması gerektiğini gösterdi. Ve açık açıklamaları dinlerseniz, öğrenebilirsiniz: Papa Leo Xiv, gazeteciliğin hayatta kalması gereken bir tür editördür.
Şimdi şunu söylemelisiniz: Ağlayan gazeteciler biraz lütuf hak ediyor. Gazeteci fiyatları üzerinde kurutulmuş parmak yiyecekleri ve daha fazla istiridye ve şampanya çeşmeleri yoktur. Röportajlar için artık bir hafta boyunca New York'a uçmuyorsunuz, ancak dizüstü bilgisayarı açıp üç güncellemeden sonra tüm uygulamaların en kötüsünü açıyorsunuz: Microsoft Teams. Ancak gazeteciliğin gerçek krizi ekonomik değildir. Medyanın krizi, kendisine neden olan bir güven krizidir.
Birçok medyanın okuyucularının, dinleyicilerinin veya seyircilerinin yaşam gerçeklerini bildirememesidir. Korona salgını sırasında deneyimlenecekti. 2015'ten sonra, göçün insanlarla ilgilenen bir konu olduğunu kabul etmek için ortak isteksizlik.
Ama aynı zamanda hızlı tıklamalar avı, iki bardak kırmızı şaraptan sonra çocuk karnavalındaki Hintlilerle ilgili en küçük yerel raporların, okul kantinlerinde sebze montajı veya aptal politikacılar. Doğal afetlerin yarı-erotik kalıcı uyarılması ile değiştirilen iklim raporlamasındaki gerçeklerin isteksizliğidir.
Raporlama ve aktivizm arasındaki sınır
Papstlich Bu, “Yüksek sesle, kaslı iletişime ihtiyacımız yok, daha ziyade dinleyebilecek bir iletişime ihtiyacımız yok.” Gazetecilikte yumuşatılan sınırları çizer: raporlama ve aktivizm arasında, yorum ve savaş söylemi arasında.
Bu sözlerin, Vatileaks araması sırasında medyayı kınamaya çalışan cüce devlet olan tüm insanların Vatikan'dan gelmesi acıdır.
Birçok yayıncı kendileriyle meşgul olsa da, AI gömme ve içerik atlıkarıncası arasında Papa aynayı onlara tutar. Aynada tanımaları gereken şey, kendilerini, okuyucularını ve izleyicilerini yeni medya, podcaster ve etkileyicilere kaybetme riskini taşıyan bir endüstrinin ana hatlarıdır.
Ölçme duygusu, doğruluk ve sorumluluk duygusu
Dahası, Pontiex şunları söyledi: Gazetecilik her ne pahasına olursa olsun, agresif kelimeler de kullanmamalı ve gerçeği aramayı asla bu gerçeği mütevazi aramak zorunda olduğumuz aşktan ayırmamalıdır. Dolayısıyla nadir hale gelen bir şeye hitap ediyor: önlem duygusu, doğruluk ve sorumluluk duygusu.
Gazetecilik kendi içinde bir son değildir, ancak sık sık görünse de. Hükümet uçaklarında veya talk show görünümlerinde selfie ile ilgili değil. Özünde, gazetecilik de incinmesi gereken gerçeği arar. Omuz ve anlaşma yapmak hedef değil. Bir şey bulmak koşulsuz arzudur. Kendi dünya görüşünüzü yasakladığı için temel bilgileri bırakmadan gerçekliği mümkün olduğunca adil tanımlama girişimidir.
Okuyucuları gerçekten ilgilendiren şey
Tabii ki, çözüm dün sonsuza dek çözüm değil. İnternet gazeteciliği, akıllı telefonu, arama motorlarını ve sosyal ağları değiştirdi. Bu aynı zamanda hız ve ekonomik baskıyı da değiştirir. Sadece kötü değil. Veri analizleri sayesinde, insanların neyle ilgilendikleri, neyle ilgilendikleri, ne kadar süre okuduğu, göründüğü ve duydukları, hangi araştırmanın onlar için paraya değer olduğu anlaşılabilir. “Metin sayfada iyi çalışır” bitti.
Bu analizler de umut sunar. Çok acımasızca sıkıcı ve alakasız metinlerin cezalandırıldığını gösteriyorlar. Paranın araştırmacı gazetecilikle kazanılabileceğini ve serbestçe mevcut AI Sint seline rağmen, insanlar orijinal, esprili, akıllı metinler için ödeme yapmaya istekli.
Papa, geleceğin kaliteli bir ortamının bir editör gibi konuşur: “Times, her birimize farklı rollerimizde ve hizmetlerimizde asla sıradanlık için düşmememizi gerektirir.” Amin.
Papa Leo XIV ofiste taze ve yapım modunda. Beşinci gün beşinci günde ikna edici medya etiği tasarladı.
Uluslararası gazetecilerin önünde gazeteciliğin nasıl olması gerektiğini gösterdi. Ve açık açıklamaları dinlerseniz, öğrenebilirsiniz: Papa Leo Xiv, gazeteciliğin hayatta kalması gereken bir tür editördür.
Şimdi şunu söylemelisiniz: Ağlayan gazeteciler biraz lütuf hak ediyor. Gazeteci fiyatları üzerinde kurutulmuş parmak yiyecekleri ve daha fazla istiridye ve şampanya çeşmeleri yoktur. Röportajlar için artık bir hafta boyunca New York'a uçmuyorsunuz, ancak dizüstü bilgisayarı açıp üç güncellemeden sonra tüm uygulamaların en kötüsünü açıyorsunuz: Microsoft Teams. Ancak gazeteciliğin gerçek krizi ekonomik değildir. Medyanın krizi, kendisine neden olan bir güven krizidir.
Birçok medyanın okuyucularının, dinleyicilerinin veya seyircilerinin yaşam gerçeklerini bildirememesidir. Korona salgını sırasında deneyimlenecekti. 2015'ten sonra, göçün insanlarla ilgilenen bir konu olduğunu kabul etmek için ortak isteksizlik.
Ama aynı zamanda hızlı tıklamalar avı, iki bardak kırmızı şaraptan sonra çocuk karnavalındaki Hintlilerle ilgili en küçük yerel raporların, okul kantinlerinde sebze montajı veya aptal politikacılar. Doğal afetlerin yarı-erotik kalıcı uyarılması ile değiştirilen iklim raporlamasındaki gerçeklerin isteksizliğidir.
Raporlama ve aktivizm arasındaki sınır
Papstlich Bu, “Yüksek sesle, kaslı iletişime ihtiyacımız yok, daha ziyade dinleyebilecek bir iletişime ihtiyacımız yok.” Gazetecilikte yumuşatılan sınırları çizer: raporlama ve aktivizm arasında, yorum ve savaş söylemi arasında.
Bu sözlerin, Vatileaks araması sırasında medyayı kınamaya çalışan cüce devlet olan tüm insanların Vatikan'dan gelmesi acıdır.
Birçok yayıncı kendileriyle meşgul olsa da, AI gömme ve içerik atlıkarıncası arasında Papa aynayı onlara tutar. Aynada tanımaları gereken şey, kendilerini, okuyucularını ve izleyicilerini yeni medya, podcaster ve etkileyicilere kaybetme riskini taşıyan bir endüstrinin ana hatlarıdır.
Ölçme duygusu, doğruluk ve sorumluluk duygusu
Dahası, Pontiex şunları söyledi: Gazetecilik her ne pahasına olursa olsun, agresif kelimeler de kullanmamalı ve gerçeği aramayı asla bu gerçeği mütevazi aramak zorunda olduğumuz aşktan ayırmamalıdır. Dolayısıyla nadir hale gelen bir şeye hitap ediyor: önlem duygusu, doğruluk ve sorumluluk duygusu.
Gazetecilik kendi içinde bir son değildir, ancak sık sık görünse de. Hükümet uçaklarında veya talk show görünümlerinde selfie ile ilgili değil. Özünde, gazetecilik de incinmesi gereken gerçeği arar. Omuz ve anlaşma yapmak hedef değil. Bir şey bulmak koşulsuz arzudur. Kendi dünya görüşünüzü yasakladığı için temel bilgileri bırakmadan gerçekliği mümkün olduğunca adil tanımlama girişimidir.
Okuyucuları gerçekten ilgilendiren şey
Tabii ki, çözüm dün sonsuza dek çözüm değil. İnternet gazeteciliği, akıllı telefonu, arama motorlarını ve sosyal ağları değiştirdi. Bu aynı zamanda hız ve ekonomik baskıyı da değiştirir. Sadece kötü değil. Veri analizleri sayesinde, insanların neyle ilgilendikleri, neyle ilgilendikleri, ne kadar süre okuduğu, göründüğü ve duydukları, hangi araştırmanın onlar için paraya değer olduğu anlaşılabilir. “Metin sayfada iyi çalışır” bitti.
Bu analizler de umut sunar. Çok acımasızca sıkıcı ve alakasız metinlerin cezalandırıldığını gösteriyorlar. Paranın araştırmacı gazetecilikle kazanılabileceğini ve serbestçe mevcut AI Sint seline rağmen, insanlar orijinal, esprili, akıllı metinler için ödeme yapmaya istekli.
Papa, geleceğin kaliteli bir ortamının bir editör gibi konuşur: “Times, her birimize farklı rollerimizde ve hizmetlerimizde asla sıradanlık için düşmememizi gerektirir.” Amin.
