Yuval Raphael, 7 Ekim 2023'te Hamas Terror'dan dar bir şekilde hayatta kaldı. Bugün İsrail şarkıcısı Basel'deki ESC izleyicisi tarafından boos ve nefretle karşılandı. “Bavyera Radyosu” nun bir gençlik biçimi bile soruyor: “İsrail'in buraya katılmasına izin verilmeli mi?” Ve sanat sahnesi? Sessiz kalır.
İki yıl önce 7 Ekim'de Yuval Raphael, İsrail'deki Negev Çölü'ndeki açık hava festivali süpernova'daydı. Rave sloganın altındaydı: “Arkadaşlar, aşk ve sonsuz özgürlük”. Dört bin genç kamp kurdu ve dans etti – bu bir yaşam festivaliydi.
Ama sonra Hamas teröristleri geldi. Saldırı tüfekleri ve el bombaları ile siteye saldırdılar. 364 kişiyi öldürdüler, yaralandılar ve çok daha fazla tecavüz ettiler, 40'ı Gazze'ye kaçırıldı.
O zaman 22 yaşında olan Yuval Raphael, sadece saatlerce cesetlerin altında saklandığı için hayatta kaldı – etrafında öldürüldü. Derinliği neredeyse somut olmayan bir travma. Ve yine de bugün yine bir sahnede, iki yıl sonra: Basel'deki Eurovision Şarkı Yarışması'nda İsrail adayı olarak.
Başka bir festival. Yine müzik, sevinç, ışıklar. Ama bu sefer terör olmadan. Yuval Raphael için performans iyileşme yolunda bir adım. Basel elbise provasında yaşadıkları şeyleri daha çok heyecanlandırıyor: Boos ve nefretle aldığı bir izleyici. Hamas katliamından kurtulan bir hedef haline gelir-çünkü İsraildir. İzleyici için konuşulamaz bir utanç.
“Yeni Gün Will Rise” şarkısı, acı, hayatta kalma, umut ve ölümden daha güçlü olan sevgi hakkında bir ballad. Bir daha asla şarkı söyleyemeyenler için şarkı söylüyor. Ancak tek başına varlıkları bazılarını kışkırtıyor gibi görünüyor – Gazze'de değil, Tahran'da değil, Avrupa'nın ortasında.
Bu nefret için ne? Boykot çağrıları, ölüm tehditleri, sembolik jestler – şarkı söyleyen genç bir kadına karşı. Ve bir kez daha: sanat sahnesinden bir çığlık yok. Bir İsrail kurtulanı söz konusu olduğunda, aksi halde tüm mikroagresyonları kamuoyunda kınayan aynı sahne sessiz kalır. Aksi takdirde refleks olarak istenen dayanışma eksiktir. Bu tarafsızlık değildir – bu ahlaki başarısızlıktır.
Bu korkaklık, sanatın ne olması gerektiğine ihanettir: bir hakikat, açıklık, etik pusula yeri. Bunun yerine, Bavyera Radyosu'nun (“Haberler-WG”) bir gençlik formatı, İsrail benzeri Rusya'nın ESC'den hariç tutulup bırakılamayacağını ciddiye alıyor. Kendini teröre karşı savunan demokratik bir devlet, komşu bir ülkeye saldıran bir saldırganla karşılaştırılır. Bu tür raydanlar, anti -semitler kapısını açar.
Yuval Raphael bir politikacı değil. O bir sanatçı. Ve hayatta kalan bir kişi. ESC'ye katılımınız politik bir ifade değil, bir insan sertifikasıdır. Sesi unutmaya ve büyüyen anti -semitizme karşı bir çağrıdır, bu da uzun zamandan beri Avrupa'nın ortasına yayılmıştır.
Bu nefretin tek doğru cevabı? Cumartesi akşamı açın. Dinlemek. Ve Yuval Raphael'e oy verin. Sesi bir melodiden daha fazlasını giyiyor – vicdan giyiyor.
İki yıl önce 7 Ekim'de Yuval Raphael, İsrail'deki Negev Çölü'ndeki açık hava festivali süpernova'daydı. Rave sloganın altındaydı: “Arkadaşlar, aşk ve sonsuz özgürlük”. Dört bin genç kamp kurdu ve dans etti – bu bir yaşam festivaliydi.
Ama sonra Hamas teröristleri geldi. Saldırı tüfekleri ve el bombaları ile siteye saldırdılar. 364 kişiyi öldürdüler, yaralandılar ve çok daha fazla tecavüz ettiler, 40'ı Gazze'ye kaçırıldı.
O zaman 22 yaşında olan Yuval Raphael, sadece saatlerce cesetlerin altında saklandığı için hayatta kaldı – etrafında öldürüldü. Derinliği neredeyse somut olmayan bir travma. Ve yine de bugün yine bir sahnede, iki yıl sonra: Basel'deki Eurovision Şarkı Yarışması'nda İsrail adayı olarak.
Başka bir festival. Yine müzik, sevinç, ışıklar. Ama bu sefer terör olmadan. Yuval Raphael için performans iyileşme yolunda bir adım. Basel elbise provasında yaşadıkları şeyleri daha çok heyecanlandırıyor: Boos ve nefretle aldığı bir izleyici. Hamas katliamından kurtulan bir hedef haline gelir-çünkü İsraildir. İzleyici için konuşulamaz bir utanç.
“Yeni Gün Will Rise” şarkısı, acı, hayatta kalma, umut ve ölümden daha güçlü olan sevgi hakkında bir ballad. Bir daha asla şarkı söyleyemeyenler için şarkı söylüyor. Ancak tek başına varlıkları bazılarını kışkırtıyor gibi görünüyor – Gazze'de değil, Tahran'da değil, Avrupa'nın ortasında.
Bu nefret için ne? Boykot çağrıları, ölüm tehditleri, sembolik jestler – şarkı söyleyen genç bir kadına karşı. Ve bir kez daha: sanat sahnesinden bir çığlık yok. Bir İsrail kurtulanı söz konusu olduğunda, aksi halde tüm mikroagresyonları kamuoyunda kınayan aynı sahne sessiz kalır. Aksi takdirde refleks olarak istenen dayanışma eksiktir. Bu tarafsızlık değildir – bu ahlaki başarısızlıktır.
Bu korkaklık, sanatın ne olması gerektiğine ihanettir: bir hakikat, açıklık, etik pusula yeri. Bunun yerine, Bavyera Radyosu'nun (“Haberler-WG”) bir gençlik formatı, İsrail benzeri Rusya'nın ESC'den hariç tutulup bırakılamayacağını ciddiye alıyor. Kendini teröre karşı savunan demokratik bir devlet, komşu bir ülkeye saldıran bir saldırganla karşılaştırılır. Bu tür raydanlar, anti -semitler kapısını açar.
Yuval Raphael bir politikacı değil. O bir sanatçı. Ve hayatta kalan bir kişi. ESC'ye katılımınız politik bir ifade değil, bir insan sertifikasıdır. Sesi unutmaya ve büyüyen anti -semitizme karşı bir çağrıdır, bu da uzun zamandan beri Avrupa'nın ortasına yayılmıştır.
Bu nefretin tek doğru cevabı? Cumartesi akşamı açın. Dinlemek. Ve Yuval Raphael'e oy verin. Sesi bir melodiden daha fazlasını giyiyor – vicdan giyiyor.
