Kart okuyucusundaki renkli alanların müşterileri ipuçları vermeye teşvik etmesi gerektiğinde zaten “para içmek” mi? Eğer öyle düşünüyorsanız, gönüllülerimizi kendi deneyiminden hizmet eden hizmetlerin gerçekliği hakkında hiçbir fikriniz yok.
Meslektaşım Karsten Seibel, birkaç gün önce “para baskıları içmeye” karşı bir yorumda uyardı: Gastronomik tesislerde kart ödeyen herkesin kart okuyucusunun dokunmatik yüzeyinde bir ipucu vermesi istenecek. Bu bir “küstahlık”. Sevgili Karsten, saygıyla: TouchPad ekranı bir “öfke” değil, yorumunuz. Yıllardır hizmet işlerinde çalışıyorum ve bunu dünya gönüllülerimle birlikte yapıyorum. Size bakış açımı anlatayım.
Temel olarak ipuçlarına itirazınız yok. Dolayısıyla bu tartışma burada bir sorun olmamalı. Çünkü bu konuda hemfikiriz: İyi hizmetle ipuçları bunun bir parçasıdır. “Self -Service Bira Bahçeleri” ve Station Pastaneler gibi yerlerde ipuçlarının da talep edildiğini eleştiriyorsunuz. “Benlik hizmeti” terimi zaten yanıltıcıdır. Salatanızı Rewe'de bir araya getirdiğiniz salata barı – bu kendi hizmeti. Kahvenizi çektiğiniz tren istasyonundaki makine – bu kendi hizmetidir. Her şeyi taradığınız, paketlediğiniz ve ödeme yaptığınız kendi kendine-kontrol yazarkasa-bu self servis.
Hiçbir şey için ipucu yok
Kendi kendine hizmet olmayan şey: Birisi siparişinizi kabul eder, size tavsiyede bulunabilir. Birisi biraya dokunur. Birisi seni alır. Birisi sarhoş camınızı temizler ve masayı siler. Birisi camınızı durular ve cilalar. Hiç böyle bir işte çalışmayan çoğu insan tüm bu çabayı görmez ve daha sonra “hiçbir şey için ipucu” dan bahseder.
Özellikle bira bahçeleri genellikle o kadar çok misafir sunar ki, meydanda hizmet sadece bir kapasite meselesidir. Genellikle bu, ücretlerin fiyatlara aktarılması gereken önemli ölçüde daha fazla sayıda çalışan gerektirir. Tezgahtaki siparişinizin nedeni, çalışanların tembelliği değildir.
İstasyon fırında bir ekmek satın alırken, ilk başta yanımdayım. Ben de oraya bahşiş vermiyorum. Yalan söylemiyorum, yemekler kullanmıyorum, daha fazla çaba demek istemiyorum. Ancak: Ayrıca bana bir ipucu verildiğim için üzülmüyorum. “Para ve notlar olmadan hayattan geçerseniz, ek ücret ödemelisiniz,” diye yazıyorsunuz. Ama yapmamalısın – yapabilirsin. Aslında kendiniz yazıyorsunuz: “Kart ödeyenler bir şey vermek zorunda değiller. Onlar da şantaj yapmıyorlar.” Doğru.
Uçlu satış fiyatından farklı rezervasyon yaptırılmalıdır, çünkü aksine vergilendirilmesi gerekmez. Dokunmatik yüzeyde ipucu seçeneği yoksa, bu nedenle kart ödemesiyle yazmak genellikle karmaşıktır. Nakit ödeme ile, kartın ödemesi giderek daha fazla olduğunda her zaman bahşiş verebilirsiniz – bu bir dezavantaj değil, bir tazminattır.
Bu arada, bazı müşteriler de farklı seçenekleri yardım olarak bulurlar: artık zihinsel aritmetikle başlamak zorunda kalmazlar veya birçok turist gibi – ipuçlarının Almanya'da yaygın olduğuna dair ayrı bir gösterge için minnettardır.
Paternalizmden rahatsız olacak gerçekten yeterli durum var. Bir rulo veya bir bira ile birkaç sent ekstra vermeye karar verebileceğim bir parçası değil. Çoğaltmaime göre, hala farklı bir fikriniz varsa: Bira bahçesinde soğuk bir içecekle tartışalım – bahşiş benim üzerimde!
Meslektaşım Karsten Seibel, birkaç gün önce “para baskıları içmeye” karşı bir yorumda uyardı: Gastronomik tesislerde kart ödeyen herkesin kart okuyucusunun dokunmatik yüzeyinde bir ipucu vermesi istenecek. Bu bir “küstahlık”. Sevgili Karsten, saygıyla: TouchPad ekranı bir “öfke” değil, yorumunuz. Yıllardır hizmet işlerinde çalışıyorum ve bunu dünya gönüllülerimle birlikte yapıyorum. Size bakış açımı anlatayım.
Temel olarak ipuçlarına itirazınız yok. Dolayısıyla bu tartışma burada bir sorun olmamalı. Çünkü bu konuda hemfikiriz: İyi hizmetle ipuçları bunun bir parçasıdır. “Self -Service Bira Bahçeleri” ve Station Pastaneler gibi yerlerde ipuçlarının da talep edildiğini eleştiriyorsunuz. “Benlik hizmeti” terimi zaten yanıltıcıdır. Salatanızı Rewe'de bir araya getirdiğiniz salata barı – bu kendi hizmeti. Kahvenizi çektiğiniz tren istasyonundaki makine – bu kendi hizmetidir. Her şeyi taradığınız, paketlediğiniz ve ödeme yaptığınız kendi kendine-kontrol yazarkasa-bu self servis.
Hiçbir şey için ipucu yok
Kendi kendine hizmet olmayan şey: Birisi siparişinizi kabul eder, size tavsiyede bulunabilir. Birisi biraya dokunur. Birisi seni alır. Birisi sarhoş camınızı temizler ve masayı siler. Birisi camınızı durular ve cilalar. Hiç böyle bir işte çalışmayan çoğu insan tüm bu çabayı görmez ve daha sonra “hiçbir şey için ipucu” dan bahseder.
Özellikle bira bahçeleri genellikle o kadar çok misafir sunar ki, meydanda hizmet sadece bir kapasite meselesidir. Genellikle bu, ücretlerin fiyatlara aktarılması gereken önemli ölçüde daha fazla sayıda çalışan gerektirir. Tezgahtaki siparişinizin nedeni, çalışanların tembelliği değildir.
İstasyon fırında bir ekmek satın alırken, ilk başta yanımdayım. Ben de oraya bahşiş vermiyorum. Yalan söylemiyorum, yemekler kullanmıyorum, daha fazla çaba demek istemiyorum. Ancak: Ayrıca bana bir ipucu verildiğim için üzülmüyorum. “Para ve notlar olmadan hayattan geçerseniz, ek ücret ödemelisiniz,” diye yazıyorsunuz. Ama yapmamalısın – yapabilirsin. Aslında kendiniz yazıyorsunuz: “Kart ödeyenler bir şey vermek zorunda değiller. Onlar da şantaj yapmıyorlar.” Doğru.
Uçlu satış fiyatından farklı rezervasyon yaptırılmalıdır, çünkü aksine vergilendirilmesi gerekmez. Dokunmatik yüzeyde ipucu seçeneği yoksa, bu nedenle kart ödemesiyle yazmak genellikle karmaşıktır. Nakit ödeme ile, kartın ödemesi giderek daha fazla olduğunda her zaman bahşiş verebilirsiniz – bu bir dezavantaj değil, bir tazminattır.
Bu arada, bazı müşteriler de farklı seçenekleri yardım olarak bulurlar: artık zihinsel aritmetikle başlamak zorunda kalmazlar veya birçok turist gibi – ipuçlarının Almanya'da yaygın olduğuna dair ayrı bir gösterge için minnettardır.
Paternalizmden rahatsız olacak gerçekten yeterli durum var. Bir rulo veya bir bira ile birkaç sent ekstra vermeye karar verebileceğim bir parçası değil. Çoğaltmaime göre, hala farklı bir fikriniz varsa: Bira bahçesinde soğuk bir içecekle tartışalım – bahşiş benim üzerimde!
